Bugün güneşli bir güne uyandık, ne mutlu :) Kahvaltımızı yaptık. "Yaptık" derkenki 1. çoğul şahısa sandalye, yerler ve halı da dahil ! Karen' i koltuğa oturttum, eline de bir dergi verdim. TV' de açıktı. Küçük hanımın keyfine diyecek yoktu. Sakin sakin dergi bakıyordu. Ta ki süpürgenin sesini duyana dek! Küçük insan ok gibi yerinden fırlamış süpürgenin dibinde bitmişti. Süpürgem toz torbalı olduğu için hijyenik olduğunu düşünmüyorum. Bu sebeple süpürgeyi bucak bucak Karen'den kaçırıyordum. O da bitmek bilmeyen enerjiis ile süpürgenin peşinden koşuyordu. Süpürgeyi açıp kapatarak kendisine oyun (!) bulmuştu. Onun engellemeleri ile bir odayı on dakikada süpürünce evde küçük çaplı bir kıyamet koptu. Koşarak uzaklaştı süpürgeden. Dergiyle ilgileniyordu yine. Bir ara yokluğunu fark ettim. Bir de baktım ki; benim küçük melek almış eline bir ıslak mendil televizyon sehpasının tozunu alıyor :)) Bez kirlendikçe de (!) yenisi ile değiştiriyor :))
İşte bu da araştırmalardaki son noktadır; biz kadınlar, hizmetçi ruhu ile doğuyoruz...
